Ben istiyorum ki mesguliyetim olsun. Elimde bir isim olsun. Bekleyecek bir seylerim olsun... Telefonun basinda cocuklarin aramasini bekleyeyim, pencerenin kenarinda cocuklarin, torunlarin bana ugramasini bekleyeyim, agac yapraklansin diye bekleyeyim, salataliklar cicek acsin diye bekleyeyim, domates kizarsin diye bekleyeyim. Öyle seyler... Zaman kolay gecsin istiyorum ben. Baska derdim yok. Ölüm kapimi calana kadar bir seyler oyalasin
iste beni.

Selime Teyzenin hikayesi, cocuklarinin dünyasinda yer bulamayan ve onlarin gözünde yok gibi var olmayi reddeden bir annenin hikayesi.

Selime, bir gün hic beklenmedik bir anda kaybolur. Gönülsüz ama planli bir kacistir bu. Bildigi bütün hayati geride birakip bir köyün sessizligine siginir. Kimseye haber vermeden, ardinda iz birakmadan. Bulunmayi bekler.
Ama hayat, beklenmedik bir misafirle SMeltemle karsilastirir onu.
Biri annesiz büyümenin, digeri evlatsiz yaslanmanin derdini anlatir.

Iki hayat, iki kaybolus, iki yara ayni evde bulusur.

Bu roman, yaslilarin yok sayildigi, insanin yalniz birakildigi, herkesin ancak kendine yetebildigi,
en yakinlarina bile derman olamadigi bir cagin hikayesi.