Er is maar één man verboden terrein: de teamgenoot van mijn broer. Natuurlijk wordt hij mijn nieuwe huisgenoot.

Ik trek mijn kleren uit voor een complete vreemdeling die me net van een rampzalige avond redt - en ontdek de volgende ochtend dat hij mijn nieuwe huisgenoot is.
Ik ben bibliothecaresse: ik hou van regels, van rust, van dingen die kloppen.

Wes is het tegenovergestelde - bazig op het ijs, brutaal daarbuiten, veel te knap voor zijn eigen bestwil.
Dus spreken we onze eigen regel af: we zijn gewoon vrienden. Maar vrienden geven je geen lift naar je werk met een blik die te veel belooft, of helpen niet mee bij de inzamelingsactie van je bibliotheek alsof het niets voorstelt. En ze fluisteren je zeker niet in je oor hoe ze onze regel het liefst zouden breken. Elke regel.

Ik weet wat er op het spel staat: zijn plek in het team, mijn eigen regels, mijn hart.
Maar op het ijs weet iedereen: soms moet je naar de strafbank om te kunnen winnen.