Fazla iyi niyet, insani kendinden özür dilemeye mecbur birakir.

Öyle zamanlar yasadim ki ne konusarak anlatabildim kendimi ne de suskunlugum karsilik buldu.
Simdi gecmise dönüp söyle bir bakiyorum da kimler icin yormusum kendimi.

Herkesin o aliskin, o halleder, o affeder dedigi kisi olmusum da bir tek kendime zor gelmisim. Herkesin her seyi olmusum da bir tek kendimi hayatin icinde unutmusum.

Insan bunu cogu zaman gec fark eder. Baskalarina iyi davranmayi erdem sanarak yasar; anlar, tolere eder, susar ve sonunda tasar.
Ama bir gün herkese gösterdigi anlayisi kendinden esirgedigini anlar. Hep güclü kalmaya calisan insan, en sonunda kendi sesini duyamaz hale gelir.

Kendimden Özür Dilerim bir suclama kitabi degil.
Bir hesaplasma hic degil. Bu kitap; kendini ihmal ettigin yillarla yüzlesme, kendi degerini yeniden hatirlama ve kendine gec kalmis bir özrü yerine koyma cagrisi.
Cünkü insan bazen baskalarina degil, en cok kendine haksizlik eder.

Ve bazen iyilesmek, kimseden degil, kendinden özür dilemekle baslar.

Bu kitap, kendimizi ihmal ettigimiz yillarin, görmezden geldigimiz kirginliklarin ya da üstünü örttügümüz acilarin hesabini tutmak icin yazilmadi.
Onlarin varligini inkar etmeden, kendimizle yeniden temas edebilmek icin yazildi.
Cünkü bazen iyilesme, bir baskasi bizi anladiginda degil, kendi yaramiza ilk kez ciddiyetle dokundugumuzda baslar.
Bu sayfalar, Artik yeter, demekten cok, kendine gec kalmis bir insanin sessiz ama dürüst bir yüzlesmesine eslik eder.

Belki okurken, yillardir tasidigin yüklerin sana ait olmadigini fark edeceksin.
Belki icindeki o sessiz cagriyi ilk kez bu kadar net duyacaksin.
Ve belki de ilk defa, kendine sunu söyleyebileceksin

Kendim... Sana gec kaldim. Özür dilerim.